Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich” z 1882 roku, tom 3, podaje: wieś, 30 domów, 170 mieszkańców, w tym 149 katolików i 21 ewangelików, wśród nich 99 analfabetów. Poczta w Garzynie oddalona o 4 kilometry, stacja kolei żelaznej i telegrafu w Lesznie (Lissa) oddalona o 18 kilometrów. Karachowo istniało już w XIV w., ale być może jego metryka jest jeszcze starsza, i przez dziesiątki lat pozostawało własnością rodziny Karachowskich – zawsze, także w czasach zaborów pruskich, pozostając w rękach polskich. Podczas I wojny światowej zginęło 12 mieszkańców wsi i taka sama liczba zabitych karachowiaków powtarza się podczas II wojny światowej, wielu innych Niemcy wywieźli na roboty w głąb Rzeszy..

Można założyć, że w Karachowie nigdy nie mieszkali żadni Żydzi, ale przez stulecia na pewno pojawiali się we wsi żydowscy wędrowni handlarze, sprzedający swoje towary polskim chłopom. Aż w 1943 roku, kiedy hitlerowcy przekształcili miejscowy wodny młyn na obóz przymusowej pracy dla Żydów. Istniał on jedynie około trzech miesięcy – ale w enigmatycznej historii Karachowa zapisał się także los Żydów.

Oprac. AN