Bogota, 7 III 1969

Moi Drodzy!

Waszą pocztówkę z Jamajki otrzymaliśmy przed kilku dniami. Myślę, że po tej turystyce w Kolumbii zdążyliście wypocząć. U nas wszystko w porządku i życie toczy się normalnie. Oczywiście, po powrocie do pracy musiałem wyjechać w teren - tym razem na jeden wulkan w poszukiwaniu siarki. Ten wulkan ma przeszło 5000 metrów wysokości i ostatnim razem był czynny jakieś dwieście lat temu^[i]. Siarki szukałem w starych kraterach. Jest zimno, a kiedy wiatr wieje, to jest taki ziąb, jak w zimie w Polsce, albo teraz u Was. Najgorszy jest brak tchu, człowiek wciąga powietrze jak ryba i ciągłe mu brak tlenu. Chodziłem kilkadziesiąt metrów i musiałem odpoczywać - serce wali jak młot. Roślinności nie ma i widok jest smutny, pustynny. Przechodziliśmy też tereny pokryte wiecznym śniegiem i tutaj jest dodatkowa trudność, bo śnieg odbija promienie słoneczne i oczy bolą. Zimno i równocześnie smaży cię tropikalne słońce.

Tę pracę trzeba będzie kontynuować, ale ja nie mam na to ochoty - nie urodziłem się po to, by wciągać powietrze jak wyciągnięta na brzeg ryba. To głupie uczucie szukać - w takim starym kraterze. Na rozum, to wiem, że wybuch jest mało prawdopodobny - raz na kilkaset lat. Ale ostatecznie nie mam żadnej umowy, że to nie zdarzy się teraz. Gdyby tak wybuchło - wbrew wszelkiej statystyce - to chyba nie tylko ja, ale nawet mój młotek zamieniłby się w gaz. I wyobrażam sobie, jak moje atomy wirowałyby gdzieś tam w stratosferze - elegancki pochówek, nie? Na pewno myślicie, że to są myśli wariata i może macie rację, ale chciałbym zobaczyć faceta, który siedząc cały dzień w kraterze nie pomyśli o takiej możliwości.

Co do tej wycieczki, którą wspólnie odbyliśmy do San Agostin^[ii], to mam wyrzuty, że może była dla Was za ciężka, może trzeba było zorganizować coś bliżej Bogoty. Chciałem, abyście zobaczyli coś z Kolumbii, bo Bogota to jest takie samo miasto, jakich setki można oglądać na całym świecie i tylko po to nie warto tu przyjeżdżać. Najważniejsze jednak, że wróciliście zdrowi i cali, i mam nadzieję, że wywieźliście też dobre wspomnienia. Ostatecznie o zmęczeniu człowiek zapomina i zostają tylko wrażenia.

Dzieci i my planujemy na Wielkanoc wycieczkę - jeszcze nie wiemy dokładnie dokąd. Mamy do wyboru odpoczynek w jakimś ciepłym miejscu, gdzie można się kąpać, albo pojechać gdzieś, tak, by po drodze można coś zobaczyć - a punktem docelowym jest też nieczynny wulkan po­kryty śniegiem. My oczywiście wolimy tą pierwszą możliwość, ale dzieci wolą jechać.

Co do naszych planów przyjazdu do Nowego Jorku, to wypadnie to chyba gdzieś w lipcu. Dyrektor zwrócił się do mnie z prośbą, abym przedłużył swój pobyt tutaj przynajmniej o pół roku. Nie dałem mu jeszcze odpowiedzi ale myślę, że nie mogę mu całkiem odmowie i zgodzę się chyba do lipca, to znaczy o trzy miesiące dłużej. Myślę, że będziemy w Nowym Yorku w pierwszej połowie lipca i to niedługo, bo we wrześniu zaczyna się nauka.

Otrzymałem też list od rodziców. Chcą wiedzieć, jak spędziliście tutaj czas, no i oczywiś­cie, jak wyglądacie itd. Chyba jutro im odpiszę.

Co słychać u Was i jakie są plany Mary w związku z pracą? Jak wróciłeś do pracy? Co sły­chać u Borysa i Heidi, i u innych kolegów?

Serdeczne pozdrowienia dla Was, matki i wszystkich kolegów od całej rodziny.

Noach

^[i] Lasman podaje w innym źródle, że szukał siarki w kraterze Newado del Ruiz (Uśpiony Lew). 13 listopada 1985 roku wulkan ten wybuchł, a lawiny błotne pokryły teren do 100 kilometrów od niego, niszcząc wiele osad i miast. Zginęło prawie 29 tys. ludzi. Była to największa katastrofa spowodowana przez erupcję wulkanu w XX wieku.

^[ii] San Agustín - miejscowość w południowej Kolumbii, obok której  zachowały się liczne ziemne kurhany i dużo kamiennych, niespotykanych w innych miejscach kraju posągów - pozostałość po indiańskiej kulturze Huila istniejącej między ok. 500 rokiem p.n.e. do 500 rokiem n.e. (ewentualnie nawet do 1200 roku n.e.). Obecnie to park archeologiczny wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.